HomeDe weerwolf op de heide
De schapen op de hei mekkerden onrustig toen Jouri en zijn hond Tes ze in de kooi dreven.
Schiet op uit jullie kluiten gewassen sokken, ik wil naar huis het word al donker en dan wil ik hier weg zijn het is hier echt niet pluis!
Het is dat ik geld nodig heb maar anders…
En met die woorden word de vredige avondstilte doorbroken door een bloedstollend gehuil, een gehuil dat niet door een menselijk wezen kan worden voortgebracht.
Jouri’s nekharen gingen recht overeind staan en met een ruk draaide hij zich om.
Op een heuvel nog geen 20 meter bij hem vandaan stond een jongen huilend naar de maan.
Met zijn armen graaide hij naar de maan alsof hij hem wilde omhelzen en in zijn ogen straalde een gloed van overvloed.
Toen de maan achter de wolken vandaan kwam geloofde jouri zijn ogen niet de ogen van de jongen kleurden langzaam donkergeel, zijn oren rekten uit en zijn gezicht groeide uit tot een wolvensnuit met lange messcherpe tanden.
Zijn armen en benen vormden klauwen met puntige nagels en bedekten zich met dik haar.
Waar net de jongen stond staat nu een wolf op vier poten
De weerwolf hoorde Tes janken en keek jouri recht in de ogen.
Met een schok ontwaakten jouri uit zijn verdoving, rennen sukkel rennen!
Hij begon te rennen maar de weerwolf zette de achtervolging in, steeds harder en harder renden jouri en Tes de hei over richting het dorp.
Hij hoorde de weerwolf hijgen, en plotseling voelde hij een snerpende pijn in zijn linkerarm alsof er iemand met een mes in je arm snijd, Jouri zakte ineen van pijn, gaf een schreeuw toen werd alles zwart.
Langzaam opende Jouri zijn ogen en verbaasd keek hij om zich heen hij lag bloot in de schaapskooi omringt door schapen, voorzover er nog schapen waren, want overal om hem heen lagen opengereten half opgegeten schapen in grote plassen bloed.
Hij wilde opstaan maar dan voelt hij iets harigs, Tes! Flitste door zijn hoofd.
De arme hond lag dood naast jouri’s hoofd helemaal onder het bloed en met diepe bijtwonden.
Terwijl hij de overblijfselen van de trouwe hond aaide, zag hij twee littekens op zijn linkerarm en vaag herinnert hij zicht de vorige avond, de weerwolf, de jongen op de heuvel en de pijn in zijn arm.
Jouri stond op hij wou zo snel mogelijk weg van deze afschuwelijke slachtpartij, bijna wou hij Tes roepen maar dan realiseerde hij zich dat de hond dood en aan stukken gescheurd aan zijn voeten lag.
Met een schok schoot Jouri overeind, alweer die droom!
Het was al een maand geleden, maar nog steeds droomde Jouri over die vreselijke nacht op de hei, de dode hond en de schapen maar bovenal de weerwolf.
Jouri keek naar buiten de volle maan stond als een grote lamp hoog aan de hemel, Jouri wilde zijn blik er vanaf wenden maar iets dwong hem naar de maan te blijven kijken.
Plotseling kreeg hij overal jeuk en hoe hard hij ook krabde de jeuk ging niet weg.
Geschrokken keek hij naar zijn handen die waren bedekt met dik zwart haar, zijnj oren groede uit tot wolvenoren zijn mond rekte zich uit tot een wolvensnuit met messcherpe tanden.
Wat gebeurt er met me, maar zijn woorden waren onverstaanbaar gegrom.
Hij zakte op vier poten en keek naar buiten, de maan lachte verleidelijk naar hem en voor hij het wist stond hij buiten.
Hij begon te rennen het bos in steeds dieper het bos in harder,steeds harder todat hij bij een open plek kwam daar stond de weerwolf van vorige maand.
Alsof er nog genoeg rare dingen waren gebeurt begon de weerwolf tegen hem te praten.
Zo ben je daar eindelijk ik sta hier al een half uur op je te wachten, op mij maar waarom dan? vroeg Jouri.
Waarom dan, herken je me niet dan? Vroeg de vreemde weerwolf.
E, nee je ziet er nogal anders uit snap je.
Ik ben je broer peter, sukkel!!
Peter, maar sinds wanneer ben jij een weerwolf?
Sinds altijd al, antwoordde hij rustig.
Oja nog sorry voor die beet van vorige maand maar ik had geen andere keus.
Geen andere keus maar waarom dan niet? Vroeg Jouri.
Omdat je anders alleen achterbleef.
Maar ik heb pap en mam toch nog? Zei Jouri verbaasd
Ja, die had je voordat zij de overstap maakte zij wouden altijd wolf zijn.
Zien we die dan nooit meer terug?
Jawel, maar alleen met volle maan.
Maar ga maar terug naar pak in wat je nodig hebt we hebben weinig tijd.
Jouri gehoorzaamde en pakte zijn spullen.
Tien minuten later stonden ze weer op de open plek.
Zijn broer stond al te wachten
Kom je vroeg hij.
En samen verdwenen ze onder de maan het bos in.
Niemand heeft ooit nog wat van de broers gehoord, maar sommige mensen beweren met volle maan wolvengehuil te horen wie weet zijn het Jouri en peter.
Deel 2.
Na een half jaar lang in het bos geleefd te hebben hadden peter en ik er genoeg van, het werd winter, we moesten in een oude hut leven en aten takken bessen wat konijnen en als we weer weerwolf werden moesten we zoveel mogelijk doden zodat we de maand doorkwamen.
Zelfs peter had er genoeg van en aldus gingen we terug naar het dorp waar we vandaan
Kwamen, we vermomden ons als iemand anders, gelukkig stond ons huis nog leeg en lag er nog genoeg geld om jaren mee rond te komen.
De maanden verstreken, het leven was niet makkelijk maar we redden ons, we hadden eten water en verwarming televisie en computer.
Ons leven ging gewoon door, maar op een nacht met volle maan, toen we als wolven door de straten op weg waren naar de heide en het bos hoorden we een schot.
Peter viel hevig bloedend naast me neer, dood.
Eerst besefte ik niet dat peter dood was, maar toen hoorde ik een stem: ‘ zo rotwolf, lekker mijn schapen, herder en hond vermoorden he!’
Nu snapte ik het, die man was mijn oude baas, degene waarvoor ik werkte toen ik de schapen had vermoord en de hond Tes!!
Langzaam stapte hij op mij af, en wilde mij ook vermoorden, toen deed ik iets waar ik nog nooit van had durven dromen, ik vloog hem aan en scheurde zijn keel open, waarna hij met veel geschreeuw een pijnlijke dood stierf.
Ik heb peters lichaam in de tuin begraven, tussen de begonia’s en de rozen in, dat was zijn plekje.
Peters kamer zit op slot, ik heb alle weerwolfspullen inclusief zij wolfriem verbrand, want als dat in verkeerde handen viel was de ravage niet te overzien, doodzonde maar het moest.
Na acht jaar lang in dat huis te hebben gewoond, werd de moord op mijn oude, morsdode baas ontdekt, de kranten stonden er vol mee en het nieuws had het nergens anders over, er waren zelfs complete websites waar mensen met elkaar gingen chatten en proberen de ‘misdaad’ op te lossen.
Er gingen verhalen de ronde dat een weerwolf hem gedood had en hij hem ernstig verwond had, de politie vond dat deze mensen gek waren, maar ik wist wel beter….
Einde! Meer verhalen? Ga naar www.verhalenlezen.nl